Rozdział 5

Zaz­droszczę jej ,że każde­go dnia może się budzić obok Ciebie by roz­począć no­wy dzień ... 

Rozdział dedykowany  Lalaa aa i Misi Marcie :3

Stała i wpatrywała się w dal. Widziała wodę, z każdej strony. Ból przeszywał ją od środka i właśnie w tej samej chwili poczuła czyjąś obecność. Stały tam dwie osoby, ona, kobieta której tak nienawidziła, że gdyby mogła to by ją zabiła i on, chłopak jej marzeń , przystojny jej ukochany. Oboje stali i się w nią wpatrywali.
- Mówiła ci już to wiele razy, ale chyba muszę powtórzyć jeszcze raz. Nigdy nie będziesz szczęśliwa.- powiedziała łapiąc jej chłopaka za koszulę i przyciągając do siebie. Wyglądało to wręcz obrzydliwie.
- Zostaw go w spokoju.- Rose wymówiła te słowa przez łzy.
- On cię nie kocha. I nigdy nie pokocha. Ja już tego dopilnuje.- powiedziała kobieta.
- Co ja ci takiego zrobiłam ?? - zapytała Rose opierając się o barierkę statku na którym się teraz znajdowała.
- Nie wiem. Taka już jestem. Nie chce żeby była szczęśliwa. Chce żebyś cierpiała.- obejmowała Marco a ten tak jakby był tam tylko jego sobowtór, taki nieruchomy, bez uczuć.
- Proszę....zostaw go.- Rose wykrztusiła te słowa ale z wielkim trudem.
- On jest tylko zabawką w tej grze. Taki pupil. Nagroda główna. Albo coś w tym rodzaju.- powiedziała. Rose czuła albo w sobie większy ból albo nienawiść. Nie mogła patrzeć na to jak ta pieprzona baba bawi się jej ukochanym.
- Nienawidzę cię. - Rose wypowiedziała te słowa z większą pewnością siebie.
- Dobrze że przynajmniej w tym się rozumiemy. A teraz pozwolisz zabawię się twoim chłoptasiem.- powiedziała i w tej samej chwili, złapała Marco za szyję i przycisnęła do podłogi statku.
- Zostaw go.- Reus krzyknęła i rzuciła się mu na ratunek. Ale co z tego jak nie mogła się ruszyć. Jej lewa ręka nie wiadomo jak i dlaczego była przywiązana przez łańcuch do barierki statku. Nie mogła się ruszyć a samo próby wyrwania się kończyły się kolejnymi ranami na jej nadgarstku. W końcu stanęła i tylko wpatrywała się co jej macocha, matka czy nie wiadomo kto, wbija jej ukochanemu nóż w serce. Ta od razu upadła, łzy lały się strumieniami. Nie mogła nic zrobić, wpatrywała się tylko w krew spływającą po jego ciele...
***
Obudziła się z krzykiem. Zegarek przy łóżku pokazywał 8:30. Poczuła jak jej było gorąco. Odkryła się lekko i oparła głowę o ścianę. Od tygodnia śniły się jej koszmary z Reus'em i jej matką w roli głównej. I za każdym razem albo ona albo on ginęli.
Po 10 minutach leżenia i zastanawiania się co z nią nie tak, postanowiła się ogarnąć. Wstała i poszła do swojego królestwa. Znalazła jeden ze swoich ulubionych swetrów i od razu wiedziała w co się ubierze. Umyła się i uczesała a następnie postanowiła zejść na dół tam gdzie była pewnie większość domowników. Nie zdążyła jeszcze zamknąć drzwi od pokoju, a już na dzień dobry leżała na podłodze. Podłoga była twarda a jej twarz nie szczególnie dobrze grała z dywanem.
- Co to kurna ?!- zapytała wkurzona a ten kto nad nią stał tylko się śmiał z tej sytuacji.
- Sorry. Hahahahaha. - chłopak nie mógł się przestać śmiać.
- Ale to śmieszne.....- odpowiedziała mu z ironią wstając z podłogi.
- Rose przepraszam.- Reus nagle spoważniał gdyż bał się chyba że dziewczyna mu przywali.
- Spadaj bałwanie.- powiedziała tylko i ruszyła ku schodom.
- Rose no kurde....
- Daj mi spokój.- odpowiedziała krótko i odwróciła się w jego kierunku, aby następnie obrócić się na pięcie i zejść po schodach.
- Wiesz że nie chciałem.- powiedział łapiąc ją w nadgarstku.
- Dla swojego dobra, lepiej mnie puść.- Rose spojrzała najpierw na nadgarstek a potem na niego.
- Nie traktuj mnie tak. Przecież nic ci nie zrobiłem.- Marco ją puścił ale ta nie szła dalej.
- Serio ? Bo ja mam wrażenie że wręcz odwrotnie.- wypowiedziała te słowa i dopiero wtedy zeszła ze schodów.
Nie wiedziała co w nią wstąpiło, przecież to nie jego wina że się w nim zakochała, przecież on sam do jej snów nie wchodzi. Chciała go przeprosić ale stwierdziła że jak tego nie zrobi to się od niej odczepi, więc weszła do kuchni, sama trochę wkurzona ale jednocześnie w nawet dobrym nastroju.
- Rose !- usłyszała głos małej Sary która od razu do niej podbiegła aby ją wyściskać.  
- Hej Saruś.- odpowiedziała biorąc dziewczynkę na ręce.
- Do twarzy ci z dziećmi Rose.- Ewa powiedziała do niej z uśmiechem.
- Może kiedyś ale nie teraz.- powiedziała i usiadła z małą na krześle przy stole. Chwile potem wszedł do kuchni Piszczek w towarzystwie Reus'a.
- Siadajcie a ja podam śniadanie.- Ewa z uśmiechem powiedziała do nich.
- Pomóc ci ?? - Rose zapytała Ewe.
- Ariana mi pomoże.- Ewa powiedziała do swojej młodszej siostry.
- Już idę.- Ariana uśmiechnęła się do Rose i zniknęła za ścianą do kuchni.
Czuła się obca, taka inna. Może to i dziwne ale właśnie tak się czuła. Jeszcze gorzej było gdy on usiadł na przeciwko niej, dziwne by to było gdyby od razu się przesiadła dlatego została na swoim miejscu ale nie zwracała na niego uwagi.
- Mam do was pytanie.- Łukasz zaczął zwracając się do wszystkich gdy już wszystko było gotowe.
- Wal śmiało.- odpowiedziała Ariana a ja zaczęłam się śmiać z resztą jak cała reszta.
- No dobra. Chodzi o to że z Ewą chcemy zrobić taki wspólny rodzinno-przyjacielski wypad do Paryża. Co wy na to ??- zapytał patrząc na każdego z nas.
- A kiedy miało by to być ??- zapytałam jako pierwsza.
- Za jakieś dwa tygodnie, no chyba że się uda to wcześniej.- Łukasz z uśmiechem patrzył po nas wszystkich.
- Ja się zgadzam. Pewnie większość drużyny też więc, będzie fajnie.- Marco spojrzał na nią.
- Będzie fajnie.- Ariana przytaknęła.
- Też się zgadzam.- odpowiedziała Rose.
*****
Siedziała u siebie w pokoju i słuchała muzyki. Gdy tylko zamknęła oczy miała przed oczami jego i którąś z jego śmierci. Ból był nie do wytrzymania. Nie mogła patrzeć na to jak cierpi. Niby nic do niego nie czuła, niby był jej obojętny a jednak za każdym razem czuła ból jakby traciła kogoś bliskiego.Rozłożyła się na łóżku i patrzyła w sufi gdy nagle ktoś zapukał do jej pokoju.
- Proszę.- odpowiedziała i czekała aż ten ktoś wejdzie do środka.
- Mogę ??- usłyszała jego głos.
- Wejdź.- powiedziała siadając na łóżku.
- Nie przeszkadzam ??- Marco spojrzał na nią.
- Nie. Śmiało.- Rose uśmiechnęła się do niego zachęcająco.
- Dzięki.Jak się czujesz ?? Sorki że na ciebie wbiegłem dzisiaj rano, to było nie chcący naprawdę.- Marco usiadł obok niej na łóżku.
- Dziękuje. W porządku. Nic się nie stało. - odpowiedziała z uśmiechem.

- Wow. Jakie piękne.- Marco powiedział patrząc na ścianę.
- Co ??- zapytała zaskoczona Rose.
- Twoje zdjęcie. Jest takie niesamowite.- powiedział patrząc i na nią i na jej portret.
- Aż tak ci się podoba ?? - zapytała zaskoczona.
- Pewnie. W ogóle ty mi się podobasz.- powiedział patrząc na nią.
- Dzięki.- odpowiedziała wstając z łóżka. Podeszła do szafki nocnej i wyciągnęła z niej coś, coś co przypominało kartkę papieru chodź tak naprawdę nie była to kartka.- Skoro tak strasznie ci się podobam to trzymaj.
- Dziękuję Rose. - odpowiedział wpatrując się w jej zdjęcie.
- Twoje sobie wydrukuje. W necie jest naprawdę dużo twoich zdjęć.- powiedziała z uśmiechem.
- Jesteś inna.
- W jakim sensie ?
- W takim że nie jesteś jak większość tych lasek na ulicy.
- Masz racje. Jestem zupełnie inna niż wszyscy.
- Mam do ciebie prośbę.- powiedział podchodząc do niej bliżej.
- Słucham.- odpowiedziała wpatrując się w jego oczy.
- W sobotę jest mecz Gwiazdy kontra fani. I każdy z piłkarzy ma nominować przynajmniej jedną osobę do składu fanów. Jeśli on gra w pierwszym to on/ona też musi. I ja chciałbym nominować właśnie ciebie. - powiedział wpatrując się w nią.
- Marco ja nie umiem grać w piłkę.- Rose zaczęła się śmiać.
- Co z tego ?? To nie ważne. Muszę kogoś nominować a ja chcę ciebie.- powiedział Reus.
- Wiesz jak to zabrzmiało....
- Ja nie....
- Jakbyś się we mnie zakochał co jest kompletnym absurdem bo jesteśmy z dwóch innych światów. Ja i ty...my nigdy nie będziemy razem. Mówię ci to tylko po to abyś później się nie rozczarował.- Rose patrzyła na niego a jego mina nie wyrażała nic.
- Mam dziewczynę Rose. Więc jak mógłbym się w tobie zakochać.
- Masz racje, właśnie o to chodzi że nie mógłbyś.- odpowiedziała jemu wspak.
- Posłuchaj ja nie jestem taki...jaki uważasz że jestem. Nie jestem jednych z tych piłkarzy którzy co dwa dni mają nową laskę. Nie jestem żadnym lalusiem ani lovelasem. Nie jestem taki.
- Czy ja powiedziałam że jesteś ? - zapytała zaskoczona jego reakcją.
- Ja tylko cię upewniam. Może kiedyś tam moglibyśmy być razem...ale nie w tym świecie.
- Rozumiem.
- Dziękuje.
- Nie ma za co.
- Rose ja nie chce cię skrzywdzić...chcę być tylko twoim przyjacielem albo kimś takim.
- Dziękuje.
- Ja już muszę iść. Więc cześć. - Reus ruszył w kierunku drzwi a potem zniknął za nimi.
- Cześć Marco.- powiedziała gdy ten wyszedł już z jej pokoju.
Miała na sobie sweter który podwinęła. 
Poczuła ten sam ból kiedy sobie robiła te rany. Są już one stare, tak z przed 3/4 lat. Jej ręce mówił dokładnie to co przechodziła przez te wszystkie lata. Ból, gniew, samotność, strach, rozpacz, smutek to wszystko towarzyszyło jej w psychiatryku.
- Jaka ty jesteś głupia. Jak mogłaś myśleć że mogłabyś być z kimś takim jak on ? - powiedziała sama do siebie. Kiedyś było to normalne. Każda rozmowa z nią samą pomagała jej w jakiś sposób. Wmawiała sobie że czasem warto pogadać z kimś takim samym jak ona.
Położyła się z powrotem na łóżku ale obok siebie miała laptopa.
Zaczęła sprawdzać wszystko po kolei zaczynając od instagrama kończąc na facebook 'u. Zobaczyła na facebook'u ze 40 nowych zaproszeń a wszystkie od piłkarzy Borussii Dortmund. Zdziwiła się bo ich wszystkich jeszcze nie poznała. Ostatnie jakie miała było od Reus'a. Weszła w jego profil, przyjęła zaproszenie i zaczęła oglądać zdjęcie. Nie wiedziała nic o swoich nowych znajomych a oglądanie ich zdjęć jest w jakiś tam sposób pomagające.
- Czemu ty jesteś piłkarzem do cholery ??- krzyknęła do laptopa tak jakby miał jej odpowiedzieć.
Patrzyła przez chwilę na niego a potem tak po prostu wyłączyła komputer, położyła go na szafce nocnej i sama udała się ku swoim snom i koszmarowi jakiemukolwiek który był z nimi związany.
C.D.N

ZAWIESZAM !!

Obecnie nie mam czasu na dodawanie rozdziałów na bloga. I tak nikt tego nie czyta więc stwierdziłam że bardziej opyla mi się na razie dać spokój z pisaniem tutaj a skończyć mojego głównego bloga http://borussssssia.blogspot.com/ na którego serdecznie zapraszam :*
Pozdrawiam i przysięgam że na pewno tu wrócę :*

Rozdział 4

Wie­działa, że nie można zacząć ko­lej­ne­go roz­działu za­nim sta­rego się nie zam­knie i wie­działa też, że tyl­ko sil­nym osobą się to uda­je. Wal­czy dalej. 

Stała opierając się o barierkę. A to patrzyła przed siebie w dal, a to pod siebie i patrzyła na wodę. Wiatr tarmosił jej sukienkę, ale ona nie zwracała na to zbytniej uwagi. Obok niej chodzili ludzie, nie wiedziała co tam robi, skąd się tam wzięła. Zobaczyła obok siebie jakąś dziewczynę. Ta patrzyła na nią ale jakby jej nie widziała. Zobaczyła, jak dziewczyna wchodzi na barierkę. Jeszcze raz na nią spojrzała i skoczyła. Nikt nie zwrócił na to uwagi tak jakby to było normalne. Dziewczyna leciała w dół a gdy tylko dotknęła wody po prostu zniknęła. Tak zwyczajnie. Rose wpatrywała się w wodę i próbowała odnaleźć zaginioną istotę. Ból przy tym było ogromny. Nagle przed jej twarzą pojawił się widok jej matki.  Tej samej która zostawiła ją w psychiatryku i uciekła ze swoim ukochanym, pizdowatym partnerem.
-  Czego chcesz ??- zapytała mocniej trzymając się barierki.
- Patrzę na ciebie i aż szkoda mi twojego ojca. Jak mógł mieć takie coś za córkę?- powiedziała śmiejąc się w jej twarz.
- Przecież byłam też twoją córką. To ty mnie urodziłaś i wychowałaś. - Rose wykrzyczała jej te słowa przez łzy.
- To nie ja cię urodziłam. Twój ojciec zdradzał twoją matkę ze mną. Ta odeszła od niego od razu po twoich narodzinach i powiem szczerze że też bym odeszła gdyby urodziło mi się takie coś.- powiedziała jednocześnie z żalem a jednocześnie z dumą.
- Odejdź. Nie mogę na ciebie patrzeć. Obrzydza mnie twój widok.- Rose przez łzy zaczęła stopniowo jeszcze bardziej podnosić głos.
- Widziałaś tamtą dziewczynę ?? Miała takie samo życie jak ty. Moim zdaniem powinnaś do niej dołączyć a most samobójców jest chyba idealnym miejscem aby spotkać się ze swoim ojcem nie uważasz?? Hmmm. - zaczęła mówić tak kusząco w stronę Rose ale ta i tak nie chciała się poddać. Stawiała się.
- Jeszcze mi się do niego nie śpieszy. - krzyknęła. Wzięła rozbieg ale zaraz potem poczuła ból w okolicy szyi. Jakby ją ktoś dusił. Obejrzała się za siebie i zobaczyła Reus'a który trzymał ją za szyję.
****
Obudziła się z krzykiem. Serce waliło jej tak jakby zaraz miało wyskoczyć ze swojego miejsca. Oparła się o ścianę i złapała się za głowę.Często miewała sny z udziałem swojej matki ale takiego jeszcze nie miała. Zastanawiała się jak te wszystkie rzeczy, miejsca, osoby są ze sobą powiązane. W końcu podniosła się z łóżka. Poszła najsampierw do łazienki aby się odświeżyć a potem do garderoby. Stawała przed wszystkimi szafami aż w końcu wybrała ciuchy dla siebie. Czarne rurki, szara koszulka na ramiączka, dżinsowa koszula i nike za kostkę całkiem ładnie ze sobą współgrały.
Umalowała się trochę po czym postanowiła zejść na dół. Na korytarzu i w salonie nikogo nie było, w kuchni też świeciło pustkami, ale gdy usłyszała głosy dobiegające z ogrodu poszła w kierunku tarasu. Tam zamiast 3/4 osób zobaczyła około 15.
- Rose.- usłyszała głos swojej przyjaciółki Ariany.
- Hej.- odpowiedziała i jak to dzień w dzień się do niej przytuliła na przywitanie.
- Jak się spało ??- usłyszała głos Ewy zza swoich pleców gdy tak podeszła do nich z kubkiem dla Rose.
- Bywało lepiej. Znowu koszmary wróciły.- odpowiedziała troszkę poddenerwowana ale Ewa od razu złapała ją w swoje objęcia.
- Będzie dobrze.- powiedziała i pocałowała ją w skroń tak jak to powinna robić prawdziwa mama.
- Dziękuje.- powiedziała i uśmiechnęła się do niej bardzo ciepło.
- Na stole słońce są kanapki. Weź sobie kilka bo chyba nie jadłaś jeszcze śniadania.- puściła Rose i poszła w kierunku swojego męża. Rose i Ariana ruszyły w kierunku stołu. Usiadły i zaczęły rozmawiać.
- Co ci się śniło tym razem ??- zapytała.
- Moja macocha ale to było dziwne bo byłam w zupełnie innym miejscu. Dokładnie na moście samobójców. Na Golden Gate Bridge, rozmawiałyśmy. Potem miałam z niego zeskoczyć aby się od niej uwolnić ale ktoś zaczął mnie dusić. Zobaczyłam Marco Reus'a trzymającego mnie za szyję. A potem film się urwał.- powiedziała jedząc jedną z kanapek. 
- Reus dusił cię w twoim własnym śnie. Kurde dziewczyno.- powiedziała zaskoczona słowami wypowiedzianymi przez swoją przyjaciółkę. 
- Dokładnie. A najdziwniejsze w tym wszystkim jest to że.....
- Dziewczyny. Chciałabym wam kogoś przedstawić.- powiedziała Ewa podchodząc do nich od tyłu.- To jest Alex. Twój brat cioteczny Ariano.- dodała pokazując na chłopaka.
- Hej.- powiedział z uśmiechem. Spojrzał na Rose a potem na Arianę ale wzrok bardziej utkwił mi w tej pierwszej.
- Cześć.- Ariana odpowiedziało jak pierwsza.- Ja jestem Ariana a to Rose moja najlepsza przyjaciółka. - dodała.
- Hej.- Rose powiedziała aby nie udawać niedostępnej.
- Rose.- usłyszała swoje imię i od razu wstała. Odwróciła się i zobaczyła Marco. Na pierwszy rzut oka przestraszyła się i chciała uciekać ale postanowiła być twarda i została.
- Tak ??- zapytała troszeczkę przestraszona.
- Mogę cię dzisiaj gdzieś zabrać ?? Pokaże ci Dortmund, stadion i najlepszą restaurację w mieście. Co ty na to ?? - uśmiechnął się do niej a ta przestraszona nie wyglądało tak jakby chciała się zgodzić.
- Okej. W sumie bardzo chętnie.- powiedziała na przekór sama sobie.
- To super. Wpadnę po ciebie około 5. Oczywiście jeśli nie masz nic przeciwko.- na jego twarzy było widać naprawdę szczery uśmiech.
- Przyjedź o 5. Będę już wtedy gotowa.- Rose z uśmiechem powiedziała do niego a gdy ten odszedł od razu walnęła się ręką w głowę. Co ja odwalam ??- pomyślała.
***

Siedziała na środku garderoby, zamknięta w swoim własnym świecie. Muzyka leciała na fula tak aby zagłuszać wszystko. Zastanawiała się co ona odwala. Przecież wiedziała że ten wieczór może się źle skończyć ale mimo tego zgodziła się ??
Przecież nigdy w życiu nie była sam na sam z chłopakiem. Nie miała nawet jeszcze chłopaka. Jakoś w psychiatryku, nie specjalnie zależało jej na jakimkolwiek. W końcu zobaczyła godzinę. Na zegarku wybiła godzina 16:00 więc miała tylko godzinę aby się przyszykować. Wstała i zaczęła przeglądać swoje rzeczy, ostatecznie stwierdziła że sukienka będzie w miarę odpowiednia na taki wypad. Postawiła na normalny zestaw na sukienkę i czarne szpilki. Umalowała się i można było powiedzieć że była gotowa. Zeszła na dół ale tam nikogo nie było. Weszła do kuchni by napić się soku pomarańczowego który chyba był w lodówce. Na zegarku kuchennym była godzina 16:50. Pomyślała że ma jeszcze trochę czasu, bo w sumie tak było. Usiadła na blacie i zaczęła się wpatrywać w ciemność za oknem. Zobaczyła światło i wyjrzała przez okno. Piękny sportowy samochód zaparkował przez domem. Wyszedł z niego blondyn ubrany jak na randkę, chodź czy ich spotkanie można by nazwać randką ? Widziała że w jego ręce jest bukiet kwiatów. Uśmiechnęła się sama do siebie. Podeszła do drzwi i usłyszała dzwonek. Odczekała chwilę po czym otworzyła drzwi do domu. Zobaczyła go i na dobrą sprawę nie wiedziała co ma zrobić. Patrzyła w jego kierunku i zastanawiała się co jest w nim takiego niezwykłego. Przecież jak na razie nie widziała w nim nim takiego, więc dlaczego teraz twierdziła że jest zabójczo przystojny? Nie zna go zbyt długo, parę dni nie można nazwać szmatem czasu. Spojrzał w jej kierunku i uśmiechnął się szeroko, ta odwzajemniła gest. Usłyszała jego śmiech niby zwyczajny ale jednocześnie było w nim coś takiego, stwierdziła że to słodkie. Popatrzyła na niego jeszcze raz. Zatrzymała się na tych śliczne acz śmiesznie ułożonych włosach i na tych cudownych oczach. Pierwsze co przyszło jej na myśl to to że nie ma u niego szans. Chłopak z tak zwanej wyższej półki, ale on uważał inaczej. Twierdzi że to ona nie da mu nawet najmniejsze szansy. Po chwili ciszy to on pierwszy się odezwał.
- Wyglądasz prześlicznie.- wyciągnął do niej dłoń i wręczył jej kwiaty.
- Ty również Marco.- powiedziała przyjmując gest.
- Idziemy ??- zapytał pokazując na auto.
- Oczywiście.- odpowiedziała i ruszyła w kierunku sportowego auta.
Gdy w końcu ruszyli, nikt nie był w stanie poruszyć jakiegoś tematu. Rose siedziała cicho jak mysz pod miotłom a Marco udawał że próbuje się skupić na jeździe. Zerkał czasami w jej kierunku, ale ta tak jakby unikała jego wzroku. W końcu dojechali pod stadion. Marco zaparkował pod stadionem i jak na dżentelmena przystało, wyszedł jako pierwszy aby otworzyć jej drzwi. Ta podziękowała skinieniem głowy i czekała aż Marco będzie w stanie zaprowadzić ją w to piękne miejsce.
- Jesteś tu codziennie ??- zapytała aby poruszyć jakiś temat.
- Prawie. Z wyjątkiem tych dni kiedy jestem naprawdę zajęty. Ale można powiedzieć że to mój drugi dom, a chłopaki z drużyny to druga rodzina.- powiedział Reus otwierając przed nią drzwi.
- Zazdroszczę ci.- Rose powiedziała mijając bez żadnych problemów miejsce w którym kasuje się bilety.
- Czego ?- zapytał zaskoczony.
- Tego że masz tylu ludzi na których naprawdę ci zależy. Że masz przyjaciół takich jak Łukasz czy Kuba, czy ktokolwiek inny. Że masz coś na czym ci zależy, czyli piłkę nożną. Tego ci zazdroszczę.- Rose powiedziała do niego.
- Za tobą przynajmniej nie latają tłumy paparazzi i nie pisze o tobie każda możliwa gazeta.- powiedział.
- To to tylko minus sławy. Ale uwierz mi że chciałabym mieć takie życie jak ty.
- Kto wie może kiedyś będziesz jego częścią.- powiedział gdy wchodzili na trybuny.
- Powątpiewam.
- A to dlaczego ??
- Nie jestem taka jak inne dziewczyny.
- Zawsze marzyłem aby mieć wyjątkową dziewczynę.
- Laskę z psychiatryka ??
- No może nie koniecznie z psychiatryka ale kogoś kto jest zupełnie inny, wyjątkowy.
- Ja taka nie jestem.
- Ja i parę innych osób twierdzimy inaczej.
- Znasz mnie kilka dni, nic o mnie nie wiesz.
- Ale chciałbym się dowiedzieć o wiele więcej niż wiem.
- Nie wiem czy ci się uda ale powodzenia.
- Czemu udajesz taką niedostępną ??- zapytał jako pierwszy wchodząc na murawę.
- A skąd wiesz że udaję ??- powiedziała stawiając pierwszy krok na trawie.
- Znam trochę to co teraz robisz, kiedy rzuciła mnie dziewczyna też taki byłem. Mogłem schować się na całą noc w garażu i walić w worek treningowy albo iść biegać o 8 wieczorem a wrócić o 5 rano. Ale odkąd Łukasz zabrał mnie do Polski, odkąd poznałem niesamowitą dziewczynę na imprezie. A następnego dnia okazało się że to byłaś ty. Od tamtej pory jakoś jest inaczej przynajmniej z mojej strony.- Marco spojrzał na nią. 

- Nie rozumiem.
- Coś zmieniłaś we mnie.
- Ale.....
- Sam nie mogę tego wytłumaczyć.
- Nie zakochałeś się we mnie prawda.
- Nie. Nie chyba nie.
- Chyba ??
- Nie wiem tego sam rozumiesz.
- Rozumiem.
- Podoba ci się ??
- Co ??
- Stadion. Podoba ci się ??
- Jest piękny. Może cię to zdziwi ale jeszcze nigdy nie byłam na żadnym stadionie.
- Ciekawe dlaczego..ale jakoś mnie to nie zdziwiło.
- Nie lubię rozmawiać o psychiatryku. Jakoś to nie jest mój ulubiony temat do rozmowy.
- Nie będę naciskał. Może kiedyś mi powiesz.
- Może kiedyś.
- Nie zrozum mnie źle ale naprawdę cię polubiłem.
- Cieszę się. Bo jesteś pierwszym chłopakiem z którym rozmawiam tak w miarę normalnie.
- Ale że w życiu ??
- Nie. Od dosyć długiego czasu nie rozmawiałam z chłopakami.
- Rozumiem.
- Fajnie że przynajmniej nie naciskasz.
- A tak z czystej ciekawości. Miałaś kiedyś chłopaka ???
- Nie.
- Nie ??
- Co nie rozumiesz słowa NIE ??
- Nie no rozumiem. Tylko do dziwne że taka ładna dziewczyna nie miała jeszcze chłopaka.
- W psychiatryku trudno znaleźć drugą połówkę.
- Nie wiem nie byłem.
- A ja już nigdy nie chciałabym tam wrócić. 
- I trzymam kciuki że nie wrócisz.
- Dzięki Marco................
C.D.N
********
Sorki że tak dawno nic nie dodałam ale ostatnio jakoś nie miałam weny a jak nawet miałam to musiałam się uczyć. <3
WYNAGRADZAM WAM CHYBA NAWET CIEKAWYM ROZDZIAŁEM MAM NADZIEJĘ <3
Pozdrawiam i całuje :*
Czekam na komentarze :* 

Informacja

Rozdział na każdym z blogów będzie dodawany tylko wtedy jeśli będzie gotowy....Wiecie pewnie że głównym tego problemem jest szkoła..i pewnie większość z was ma te same problemy co ja....Przepraszam....naprawdę....staram się jak mogę...ale i tygodnie i weekendy mam strasznie zawalone.....nie wiem kiedy się pojawi następny rozdział...ale mam nadzieję że jak najszybciej....
POZDRAWIAM <3

Rozdział 3

Trud­na dro­ga nig­dy nie jest przy­jem­na, wy­maga od nas wiele i spra­wia dużo bólu. Ale to właśnie po­kona­nie jej, daję naj­większą satysfakcję!

Stała przed lustrem w łazience i podziwiała swój każdy cal. Zatrzymała się na oczach które były koloru piwnego. Sama nie wie ale tak strasznie ich nie lubiła. Chciała mieć zielone, brązowe albo niebieskie. Zadowoliłaby się każdymi ale nie ty mi które miała. Ten kolor nie oznaczał niczego. Po prostu uważała go za byle jaki. Stała w samej bieliźnie i wpatrywała się w swoje chudziutkie nogi i płaski brzuch. Jej czarne włosy podkreślały to jaka była blada. W końcu usłyszała pukanie do drzwi.
- Rose proszę wyjdź. Też chce się ogarnąć. Proszę.- Ariana próbowała dostać się do pomieszczenia.
- Już. Już. Spokojnie.- Rose otworzyła drzwi i minęła przyjaciółkę. Dobyła z walizki jedne ze swoich ulubionych rurek. Następnie znalazła dżinsową kamizelkę i koszulkę z motywem kościotrupa. Do tego szare conversy i prezentowała się idealnie. Gdy już była gotowa usiadła na łóżku i wpatrywała się w ścianę. Wczorajszy wieczór, z którego prawie w ogóle nic nie pamięta. Chłopak którego imię zapomniała, taniec i dalej nic. Pustka w której nie wiadomo było co się działo. Wiedziała tylko tyle że są szanse jak 1 do 10000 że jeszcze kiedykolwiek go spotka. Musiała się z tym pogodzić. Nie chodzi o to że zawrócił jej w głowie bo to nie prawda, po prostu chciała zobaczyć go jeszcze raz. Tak normalnie zobaczyć.
- Gotowa ??- głos przyjaciółki zagłuszył jej myśli.
- Co ??- zdezorientowana spojrzała na nią.
- Się pytałam czy jesteś gotowa...- Ariana spojrzała na przyjaciółkę.- Co się dzieje ??
- To wszystko jest jak sen, jak bajka w którą wierzą tylko małe dzieci.
- Gratulacje dziecko. Uwierzyłaś w prawdziwą bajkę.- powiedziała Ariana z wielkim uśmiechem i kpiną w głosie.
- Największe wsparcie jest zawsze w przyjaciołach i rodzinie. To jest chyba jakiś cholerny żart. W tobie mam najmniej wsparcia.- Rose zaczęła się śmiać ze swojej przyjaciółki.
- Ty nawet nie wiesz....jaką czasami mam cholerną ochotę cię udusić ,piczo ty jedna.
- Też cię kocham Ars.- powiedziała wstając z łóżka i przytulając się do przyjaciółki. Poczuła wibracje, ale to nie były wibracje jej telefonu tylko Ariany. Ta puściła ją i odebrała telefon. W tym czasie Rose patrzyła czy nic nigdzie nie zostało. Gdy skończyła oglądać cały pokój i łazienkę, i Ariana skończyła rozmawiać.
- Wszystko wzięte ??- zapytała z uśmiechem chowając telefon do tylnej kieszeni spodni.
- Tak. Nic nie ma. Wszystko jest w bagażu. - Rose uśmiechnęła się do niej gdy zamykała okno.
- Chodźmy. Łukasz czeka na dole ze swoim kolegom. Jedziemy z nimi do Dortmundu.- powiedziała i pierwsza chwyciła walizkę. Rose ruszyła zaraz za nią. Postawiła bagaż i odwróciła się na pięcie aby zamknąć drzwi. Przekręciła kluczyk i zeszła na dół ze swoimi walizkami. Odłożyła go do recepcji i wyszła na parking gdzie była już jej przyjaciółka z Łukaszem. Podeszła do nich ale ani na chwilę nie spuściła wzroku z wyświetlacza swojego Iphona.
- Cześć.- powiedziała nawet na niego nie patrząc.
- Hej. - Łukasz uśmiechnął się do niej ale ona tego nie zauważyła gdyż wpatrywała się w telefon.- Dziewczyny to jest mój kumpel z drużyny. Marco.- dodał wskazując na chłopaka który stał obok.
- Uuu. Marco. Piękne imię tak samo jak jego właściciel.- Ariana była nim zachwycona ale on tylko ją olał i zaczął wpatrywać się w jej koleżankę która stała obok.
- Sądzę że to jest Ariana a to....Rose.- Reus podał dłoń jednej ale zważając że druga w ogóle na niego nie patrzy zrezygnował aby podać jej dłoń. Rose dopiero wtedy spuściła wzrok z telefonu i spojrzała na chłopaka. Nie mogła uwierzyć w to co widziała.
- Czy my się już nie widzieliśmy gdzieś przypadkiem ??- zapytała podając mu dłoń.
- Też mi się tak wydaję. - blondyn uśmiechnął się do dziewczyny a ona tylko się w niego wpatrywała.
- Dobra koniec tych romansów bo samolot nam ucieknie.- Łukasz otworzył drzwi do auta i jako pierwsza weszła do niego Ariana a Rose tu za nią. Dziewczyny usiadły na tyle razem z Marco a Łukasz z przodu obok kierowcy.
***
- Mogę ??- zapytał blondyn patrząc na siedzenie obok Rose.
- Pewnie.- powiedziała i zaraz potem kompletnie się wyłączyła.
- Rose.....- próbował ją zagadać ale ta już miała słuchawki w uszach więc zrezygnował z dalszej części rozmowy. Siedział i wpatrywał się a to trochę w swojego Iphona, a to trochę na dziewczynę siedzącą obok. To wszystko było poplątane. Jak może mu się podobać dziewczyna której na dobrą sprawę nie zna. Nie wie jaka jest i co w ogóle o nim myśli. Nagle podszedł do niego mały chłopiec i zeszytem i markerem w jednej dłoni i aparatem w drugiej.
- Pan Marco Reus ??- zapytał trochę wstydliwy. Na oko miał może z 6 lat.
- Cześć mały.- Reus z uśmiechem podał mu dłoń. - Strzelam że chcesz zdjęcie i autograf ??
- Tak. Mogę ??- chłopiec spojrzał na niego większymi już oczami co oznaczało że poczuł się trochę pewniej. Wszystko to zboku obserwowała Rose i uważała że to słodkie. Marco podpisał się w zeszycie chłopca i zrobił sobie z nim kilka zdjęć. Uśmiechnęła się pod nosem z niedowierzania. Nie sądziła że na  świecie są jeszcze ludzie dla których liczą się bardziej fani niż pieniądze. Chłopczyk jeszcze chwilę pogadał z Reus'em a potem wrócił na swoje miejsce ciesząc się ze zdobytych upominków. Marco wtedy spojrzał na swoją sąsiadkę a ona na niego.
- Czemu się patrzysz ??- zapytała wyjmując jedną z słuchawek.
- To ja powinienem cię o to zapytać...- powiedział uśmiechając się do niej.
- Ale ja byłam pierwsza.- Rose mówiła nie odrywając od niego wzroku.
- Bo....nie wiem..tak jakoś.- Marco nie wiedział co miał powiedzieć. - A ty ??
- Kim ty właściwie jesteś ??- zapytała.
- W sensie czym się zajmuje ??- Reus patrzył na nią a ta na znak przytaknęła głową.
- Jestem....piłkarzem.- powiedział po krótkim namyśle. Zastanawiał się czy powiedzieć prawdę czy skłamać. Ale ostatecznie stwierdził że powie prawdę.
- Piłkarzem ??........Fajnie.- powiedziała a Marco był zaskoczony. Wiedział że nie każda dziewczyna lubi piłkę i nie przeszkadzało mu to bo każdy ma swoje zdanie ale gdy ta powiedziała " Fajnie " kawałek jego podświadomości podskoczył z radości.
- Lubisz piłkę nożną ??- zapytał gdy już się trochę uspokoił.
- Trochę. Nie jestem tam jakoś psychofanką ale lubię mimo to.- powiedziała odkładając Iphona i słuchawki do torebki.
- A umiesz grać ??- Reus ukrywał swoją minę ale gdy w końcu na nią spojrzał uśmiechnął się szeroko.
- Nie wiem...dawno nie grałam.- Rose odwzajemniła gest mimo wszystko.
- Mam nadzieję że kiedyś ze mną zagrasz....
- Nadzieja umiera ostatnia.
***
Pierwsza co zrobiła Rose po wejściu do swojego nowego pokoju to rzuciła się na łóżko.  Porównując

ten pokój a ten za czasów gdy mieszkała w szpitalu psychiatrycznym, był zupełnie inny. Dziewczęcy a jednocześnie pokój dla niej wymarzony. Nienawidziła wielkich przestrzeni w porównaniu do swojej najlepszej przyjaciółki. Pokój na początku wydawał się mały i faktycznie taki był...ale gdy Rose zauważyła karteczkę od Łukasz z napisem " Wciśnij czerwony przycisk na pilocie od tv. :) Łukasz... xd ". Szybko znalazła pilot i wcisnęła przycisk od którym pisał w liście Łukasz. Ku jej zaskoczeniu w ścianie przy łóżku, cegły się rozszerzyły tworząc ogromne lustro. Na lustrze była przyczepiona kolejna karteczka " To nie koniec niespodzianek. Popchnij je. :) Łukasz ". Jak było napisane tak zrobiła popchnęła je. Ukazał się jej dodatkowy pokój. Było ta biurko, toaletka, regał z książkami a gdy spojrzało się na prawo...ogromna garderoba pełna ciuchów z najnowszej kolekcji...i puste szafki na jej własne i ulubione ciuchy.
Szafki z biżuterią i tego typu rzeczami. Usiadła na samym środku pokoju i patrzyła na to wszystko z niedowierzania. Jeszcze nie dawno była w szpitalu psychiatrycznym a teraz mieszka u siostry swojej najlepszej przyjaciółki za granicą. To wszystko brzmi jak bajka dla dzieci a ona jest w tej pieprzonej bajce i w dodatku to wszystko dzieje się dla niej naprawdę.Nie wszyscy mają takie szczęście jak ona...a ona w nie po

prostu nie wierzy. Z resztą która dziewczyna by uwierzyła że z dnia na dzień wszystko może się zmienić. W końcu wstała i zaczęła oglądać swój dobytek. Najlepsze ciuchy z najnowszych kolekcji, jej ulubione marki. Wszystko to o czym marzą współczesne dziewczyny.
- Rose jesteś ??- usłyszała głos przyjaciółki.
- Popchnij lustro.- krzyknęła i wzięła do ręki wieszak z czarną skórzaną kurtką.
- O matko. Ale masz zajebisty pokój.- Ariana zaczęła się rozglądać po całym pokoju.
- Ja w to nie wierze.....nie wierze że coś takiego może być moje...- Rose podeszła do Ariany i przytuliła się do niej. W oczach miała łzy.
- Może się przebież w coś świeższego. Jesteś trochę mokra. Ale mówię to jako przyjaciółka a nie krytyk z ważywszy że na dzisiejsze kolacji będą koledzy Łukasza. Nie wszyscy ale jego najbliżsi z Borussii. - Ariana z uśmiechem puściła przyjaciółkę.
- Okej. Najpierw się trochę ogarnę. Wezmę prysznic w łazience o tam....a potem się przebiorę. Dzięki ty rąbany krytyku.- powiedziała i rzuciła w koleżankę najbliższą torebkę.
- Nie ma za co. - powiedziała i opuściła pokój Rozalii. Dziewczyna poszła pod prysznic, umyła się. Następnie wysuszyła włosy i potem zaczęła przeglądać rzeczy które należały do niej. Było jej zimno gdy wyszła spod ciepłego prysznica, dlatego pierwsze co zdjęła z szafki był to ciepła długa peleryna. Potem następne były czarne rurki i granatowa koszulka. Potem już tylko odpowiedniego koloru wygodne buty którymi jej zdaniem były czarne vansy.  Idealny dla niej strój. Lubiła ciemne kolory. Czarny w psychiatryku najlepiej oddawał jej samopoczucie.
***
- Wyglądasz jakoś inaczej Reus. Co ci ??- zapytał Łukasz gdy tylko w drzwiach pojawił się jego kolega z drużyny. - Jakoś tak inaczej....strój ogarnięty i uśmiech na twarzy. Co z tobą ??
- Nie wiem jakoś tak...inaczej.- powiedział Marco.- Mogę ??
- Jasne. Wchodź.- Łukasz otworzył mu szerzej drzwi. Faktycznie inaczej wyglądał w normalnym stroju i z uśmiechem na twarzy. Takiego Reusa dawno nikt nie widział a to za sprawą.....nawet on sam nie wie jaką. Wszedł do kuchni w której Ewa stała nad garnkami i coś wsypywała to zupy.
- Cześć Ewciu.- powiedział podchodząc do kobiety i całując ją w policzek. Była to jedna z tych kobiet które lubił bo nie wchodziły mu w drogę i jakoś potrafiły mu kiedyś doradzić.
- Marco. Wyglądasz olśniewająco. Skąd ta zmiana ??- zapytała przyglądając mu się.
- Nie wiem. Jakoś tak. - uśmiechnął się do kobiety i oparł się o blat. - Gadałaś już z dziewczynami ??
- Tak. Powiem ci że naprawdę dawno nie widziałam Ariany. Zmieniła się. Stała się dorosła. Tęskniłam za nią. - zrobiła to samo co jej rozmówca, oparła się o mebel.
- A tak w ogóle to gdzie ona była jeśli mogę wiedzieć ??- Marco z zaciekawieniem spojrzał na kobietę.
- W psychiatryku. Z resztą tak samo jak ja.- wtrącił się już mu znajomy trochę głos.
- Rose...- głos Ewy był trochę zaskoczony.
- Aha. Przepraszam.- Reus spojrzał na dziewczynę z przepraszającą miną.
- Za co przepraszasz ?? Za fakty....to już trochę za późno zważając że już nas tam nie ma.- Rose patrzyła w podłogę przez chwilę a potem spojrzała na Łukasza, Ewę i Marco którzy na nią patrzyli.- Przepraszam. Nie powinnam. To wszystko spowodowane jest tym że już od dawna nie czułam się jak normalna dziewczyny. Przepraszam. Naprawdę nie wiem co się ze mną dzieje.
- Spokojnie.- Ewa podeszła do niej i ją objęła. - Nic się nie stało. Osoby które były długi czas w zamknięciu tak mają. Z czasem wszystko minie. Ale pamiętaj że teraz, znaczy od teraz wszystko będzie już dobrze. Nikt cię nie skrzywdzi.
- Dziękuje. Za wszystko.- Schowała twarz w ramieniu Ewy. A Marco z każdym słowem które wypowiedziały obie kobiety..musiał się oswoić.
Minęło trochę czasu za nim wszyscy przyszli..ale ten czas naprawdę wiele dał do zrozumienia. Próbował ją jakoś rozgryźć. Co ona musiała zrobić że wylądowała w psychiatryku ?? Cięła się ?? Znęcała nad rodziną ?? Chciała w jakiś sposób zrobić sobie krzywdę ?? Było tyle możliwości. Ta myl nie dawała mu spokoju. Nie chciał jej nękać ale też nie chciał żyć w niepewności. Zachowywał się tak jakby się jej bał....a może co innego jakby się w niej zauroczył. Wszystkie opcje były możliwe.
***

- Rose...wiesz już co będziesz chciała robić w Dortmundzie ?? Czym się będziesz chciała zajmować ?? - Błaszczykowski z uśmiechem spojrzał na dziewczynę.
- Jeszcze nie mam pomysłów ale pewnie coś wymyślę chodź będę musiała przyznać że będzie to nie lada wyzwanie.- powiedziała odwzajemniając gest i kiwając głową.
- Jakby co to skontaktuj się jakoś ze mną albo z moją żoną to ci jakoś pomożemy....oczywiście jeśli chcesz.- Kuba patrzył po wszystkich ale wzrok utkwił w młodej dziewczynie.
- Dziękuje. - powiedziała i rozejrzała się po wszystkich.
- Ariana a ty ??- zapytał Łukasz z uśmiechem patrząc na siostrę swojej żony.
- Nie wiem jeszcze. Ale jak Rose znajdzie to ja chyba też. Może zostanę fotografem....zobaczymy. - Przyjaciółka patrzyła na Rose i na Reus'a. Jakoś sama nie wie dlaczego. Utkwiła w tej dwójce wzrok. Marco starał się być niezauważalny. Czasami spoglądał na dziewczynę siedzącą na przeciwko niego a tak to tylko się uśmiechał i próbował uciekać od rozmowy.
- Marco....- Łukasz próbował poruszyć chłopaka do rozmowy.
- Hmmm...- Reus spojrzał na niego trochę speszony.
- Mógłbyś proszę jutro oprowadzić dziewczyny po Dortmundzie ?? Ja jutro mam kilka spraw do załatwienia a Ewa jedzie z Sarą do lekarza. Nie mam jak się nimi zająć. Mógłbyś ??
- Chyba tak....tak oprowadzę dziewczyny po Dortmundzie.
- Dzięki. Na serio mam u ciebie dług...
- Nie ma problemu.
- Mam nadzieję że przez niego nie wylądujemy w szpitalu..- Ariana z uśmiechem popatrzyła na blondyna.
- Aż tak głupi to on chyba nie jest.- Rose posłała blondynowi uśmiech a on go odwzajemnił.
- Dzięki za wsparcie. - Marco nie mógł oderwać od niej wzroku.
- Nie ma za co....
**********
C.D.N <3

Rozdział 2

Zbliżając się do dru­giego człowiek pa­mięta­my o oddechu,
który poz­wa­la złamać na­wet naj­twar­dszą sko­rupę uczuć... 

Otworzywszy oczy Rose ujrzała promienie słońca próbujące przebić się przez otwarte drzwi balkonowe. Spojrzała na Arianę która jeszcze spała po czym przekręciła się na rugi bok i spojrzała na wyświetlacz swojego Iphona 5. Jak na dziewczynę mieszkającą w zakładzie psychiatrycznym można powiedzieć że nie była zacofana, wręcz przeciwnie. Cała jej garderoba składała się z ciuchów z najnowszej jakiejkolwiek kolekcji. Była jedyną dziewczyną w zakładzie która miała pieniądze. Jej ojciec za nim umarł zostawił jej 50 tysięcy złoty. Jej macocha o tym nie wiedziała więc dziewczyna mogła sobie pozwolić od czasu do czasu na ogromne kobiece zakupy. Fakt co fakt nie wychodziła z ośrodka ale miała pewne dojścia. Podczas tu długich 4 lat znalazła naprawdę mądre i pełne zaufania osoby które po wyjściu z pracy jeździły na zakupy aby zadowolić dziewczynę. Miała naprawdę wielką garderobę jak na osobę mieszkającą w zakładzie. Spojrzała na wyświetlacz telefonu aby zobaczyć która jest godzina. Gdy ujrzała cyferki trochę mina jej spochmurniała ale nie zamierzała znowu się położyć. Wstała i podeszła do jednej z 4 walizek. W tej akurat miała ciuchy na każdą okazje. Gdy znalazła swoje ulubione spodnie wiedziała że wie w co się dzisiaj ubierze. Znalazła swoje czarne conversy, zwykłą czarną koszulkę i niebiesko czarną koszulę w której uwielbiała chodzić. Nie chciała budzić przyjaciółkę a po samej minie Ariany dało się zauważyć że jest szczęśliwa w swojej wyśnionej krainie. Wzięła telefon z szafki i postanowiła przejść się do sklepu i kupić coś dobrego na śniadanie. Nie daleko hotelu znajdował się McDonald's więc śniadanie można powiedzieć że było już gotowe. Dzisiaj w Warszawie był deszczowy dzień więc postanowiła włożyć na siebie coś jeszcze. Wyjęła z walizki swój płaszcz, no można było by go jeszcze nazwać kurtką ale to nie było za bardzo istotne.Wyszła z pokoju i poszła w kierunku wyjścia. Miała przy sobie 250 zł więc mogła przysłowiowo zabalować. Wychodząc na dwór włożyła do uszu słuchawki. W uszach grała jej ulubiona piosenka. Dziewczyna należała do tych bardziej upartych a jednocześnie groźniejszych. Melodia i słowa piosenki "Siadała w oknie" chodziły jej po głowie. Miały przekaz a dla niej tylko takie piosenki na dobrą sprawę się liczyły. Lubiła słuchać o nienawiści ,o bólu, o tym co kto czuję. Często stwierdzała że piosenki mówią o niej samej. O tym co czuję do świata, do ludzi. W końcu weszła przez drzwi, podeszła do kasy, zamówiła śniadanie warte 150 zł, obok był sklep. Postanowiła wstąpić jeszcze tam więc nie chciała wydać wszystkiego. Ludzie dziwnie się na nią patrzyli ale ona nie zwracała na to szczególnej uwagi. Chciała sprawdzić godzinę ale wzrok utkwił jej w dacie która dzisiaj wypadała. 15 września. Jej urodziny. Może to nie był jakiś najbardziej szczególny dzień w roku a ona tego tak nie odczuwała, ale przypomniały jej się przyjęcia z dzieciństwa. O tym jak cała jej rodzina włącznie z sąsiadami śpiewała jej 100 lat. O tym jak się uśmiechała za każdym razem gdy ktoś wręczył jej prezent. To było jednocześnie miłe a jednocześnie straszne bolące uczucie. Każdy by mógł tak powiedzieć o tym co kiedyś było odrębną przeszłością obecnej rzeczywistości. W końcu się otrząsnęła, wzięła co zamówiła i wyszła z lokalu. Następnie powędrowała do sklepu. Wzięła jedzenie ale wzrok utkwił jej na półkach z papierosami. Nigdy nie paliła ale coś spowodowało że dzisiaj chciała zapalić przynajmniej jednego. Kupiła to co miała kupić i wyszła. Zatrzymała się i wyjęła jednego papierosa z paczki. Wiedziała jak to się robi chodź nigdy nie paliła. Godzinami mogła patrzeć na lekarzy wychodzących z zakładu i palących. To takie przykre gdy ktoś ma cię czegoś od uczuć chodź sam jednocześnie robi coś co mu szkodzi. Odpaliła papierosa i włożyła go do ust. Nie wiedziała co jest w tym takiego, że tyle osób paliło te używki ale nie ważne. W niczym to jej nie pomogło, nie uspokoiło jej to, nie pocieszyło. Za bardzo nie zwracała teraz na nic uwagi. Schowała paczkę do swojej torby i powędrowała do hotelu. 
********** 
Znowu to samo uczucie. Znowu w powietrzu. Po raz kolejny w tym miesiącu.Reus siedział w samolocie tuż obok swojego kumpla z drużyny Piszczka. Głowę miał opartą o okno samolotu, słuchawki w uszach i był w swoim świecie. Wszystko w ostatnim czasie było na przeciw jemu. Nie rozumiał tego a tym bardziej jego kumple z drużyny nie mogli tego pojąć. Jedyne co mu wychodziło to granie w nogę. Do tego był jeszcze bardzo zdeterminowany aby pokazać wszystkim że z nim jest w porządku. 
- Reus w porządku ??- zapytał Piszczek dotykając ramienia chłopaka. 
- Ta. Jest okej. Za ile lądujemy ??- zapytał wyglądając przez okno. 
- Za jakieś 15 minut. Spokojnie. Potem pojedziemy do mojego mieszkania, ty zostaniesz no chyba że będziesz chciał iść ze mną. Znikniemy tak na dwie godziny a potem wieczorem skoczymy do najlepszego klubu w Warszawie...okej ?? 
- Mi pasuje. Przynajmniej w końcu wyszedłem z domu więc.......
I dalej już nie rozmawiali. Po 10 minutach przygotowywali się do lądowania. Reus nie odzywał się ani po wyjściu z samolotu ani po tym jak znaleźli się w mieszkaniu Piszczka. Poszedł do pokoju gościnnego i się zamknął. Łukasz nie wiedział co się dzieję ale nie chciał dobijać kolegi więc po prostu wyszedł i skierował się w kierunku hotelu w którym miał mieć spotkanie. Pamiętał tę dziewczynę doskonalę. Przecież to było młodsza siostra jego żony Ewy. Ariana nigdy szczególnie za nim nie przepadała ale nie miała za bardzo wyjścia i musiała się z nim spotkać. Niecałe pół godziny później był pod hotelem w którym znajdowała się dziewczyna. Podszedł do recepcji i zapytał się gdzie można znaleźć wspomnianą wcześniej kobietę, gdy już go pokierowano, po prostu wszedł po schodach i stanął przed drzwiami. Bał się zapukać ale przypomniały mu się słowa jego żony. " Proszę zrób to dla mnie. Zależy mi na niej mimo to co o mnie myśli." Wiedział że nie ma wyjścia...wszystko co miał w tej sytuacji do powiedzenia nie było jakoś szczególnie ważne więc po prostu nic nie mówił. W końcu po chwili zapukał i czekał aż ktoś otworzy drzwi. Ku jego zaskoczeniu otworzyła je młoda, śliczna ciemno włosa dziewczyna. 
- W czym mogę pomóc ??- patrzyła na niego a on na nią. Nie wiedział co miał za bardzo powiedzieć.
- Ariana ??- wyjąkał w końcu pokazując na dziewczynę. 
- Jest w środku. A tak a pro po kim jesteś ??- zapytała nadal wpatrując się w niego. 
- Mężem jej starszej siostry. Mogę z nią porozmawiać ??- wskazał na drzwi i spojrzał znowu na nią. 
- Chyba tak. Zapraszam.- powiedziała i w końcu wpuściła go do środka. W pokoju panował porządek, znajdowały się tam dwa łóżka. Na jednym z nich leżała dziewczyna. Trochę przypomina Ewę - pomyślałam Łukasz po czym znowu się jej przyjrzał. 
- Kto przyszedł ??- zapytała po czym spojrzała na niego.- Kim jesteś ?? 
- Twoja siostra mnie przysłała.- powiedział troszeczkę zakłopotany napotkaną sytuacja.- Łukasz Piszczek.
- Mówisz o Kasi, Ewie czy Marcie ??- zapytała trochę zdezorientowana i spojrzała na swoją współlokatorkę. 
- Ewa. Jestem jej mężem.- powiedział pokazując pierścionek. 
- Moja siostra sobie o mnie przypomniała ?? A co to się stało ?? Jak mnie matka do psychiatryka oddawała to jakoś żadna z tych debilek nie chciała mi pomóc. Żadna nie postawiła się w mojej obronie. Wszystkie miały mnie gdzieś. - powiedziała patrząc na niego wściekłym wzrokiem. 
- Sama mnie tu przysłała i kazała ci to wręczyć.- powiedział podając jej kartkę. 
- Wiesz co ci powiem......mam dość tego że wszyscy się nade mną litują. Nie jestem taka że po prostu dam sobą manipulować. Wczoraj wyszłam z tego wariatkowa, chce się nacieszyć a nie czekać na to aż ktoś znowu każe mnie tam wsadzić. Mogłam się spodziewać że jesteś od Ewy bo jej jedynej na mnie tak naprawdę zależało w tej porąbanej rodzice. Jedyna jakoś próbowała mi pomóc ale nie udało się. Nie jestem na nią zła, ale mogła chociaż wcześniej się odezwać.- powiedziała Ariana patrząc na niego teraz ze łzami w oczach. 
- To nie było by takie łatwe, zważając na to że mieszka za granicą.- powiedziała Rose patrząc na nich. 
- Gdzie mieszkacie ??- zapytała Ariana zwracając się do Łukasza. 
- W Dortmundzie. Jestem piłkarzem i właśnie tam gram. Wybacz ale nie wiedziałem że ona miała jakąkolwiek siostrę. A teraz dowiaduje się że miała aż 3. Przykro mi...ale mogę ci to wynagrodzić. Dzisiaj wraz z kolegom zabiorę ciebie i twoją koleżankę na imprezę a następnie wezmę cię ze sobą do Dortmundu. Zamieszkasz z nami. Będziesz się uczyła, studiowała w Dortmundzie. Będzie nam łatwiej i będziemy oboje tobie pomagać.- powiedział Łukasz patrząc na ciemno włosom dziewczynę. 
- A co z Rose ??- zapytała patrząc na swoją przyjaciółkę.- Nie mogę jej tu zostawić. Ona jest dla mnie jak siostra. Nie może zostać tu sama. 
- Zamieszka z nami. Co za problem ??- powiedział Łukasz patrząc na obie dziewczyny który były w kompletnym szoku. 
- Ale tak po prostu...mówisz że mogę z wami zamieszkać ??- powiedziała kompletnie zdezorientowana Rose. 
- Tak...jeśli to jedyna opcja aby Ariana pojechała ze mną do Dortmundu to się zgadzam. Naprawdę.- powiedział Łukasz uśmiechając się do obu. 
- No dobra. A kiedy niby mielibyśmy lecieć ??- zapytała Ariana patrząc na niego jeszcze trochę speszonym wzrokiem. 
- Za trzy dni. A dzisiaj jeśli chcecie mogę was zabrać do klubu ?? - powiedział Łukasz patrząc ukradkiem na jedną i drugą. 
- Skąd wiedziałeś że mamy plany iść dzisiaj do klubu ??- Ariana wstała z łóżka i podeszła do Rose aby ją objąć ale tylko stanęła obok niej. 
- A macie ??- Łukasz schował telefon do kieszeni i spojrzał na nie.
- Tak. Rose ma dzisiaj 19 urodziny.- Ariana teraz akurat przytuliła się do przyjaciółki. 
- Wszystkiego Najlepszego Rose.- powiedział z uśmiechem, podszedł do niej i podał jej dłoń a ta trochę skrępowana lekko ją uścisnęła. 
- Dziękuje.- powiedziała i uśmiechnęła się do nich. 
- Wybaczcie ale zostawiłem kolegę samego w moim mieszkaniu i trochę się o nie obawiam. Widzimy się wieczorem w klubie Platinium. - powiedział i puścił nam oczko.- A i ubierzcie coś ładnego.- powiedział i wyszedł. 
- To było dziwne..- powiedziała Rose i zaczęła się śmiać. 
- Dobra. Mamy mało czasu. Tylko 2 godziny na wyszykowanie się do klubu.- powiedziała Ariana wywalając swoje rzeczy z walizki. 
Po godzinie klęczenia i dopiera odpowiednich butów, pasków, torebek, bluzek, spodni i sukienek dziewczyny już wiedziały w czym pójdą na imprezę. 
Ariana, śliczna, młoda i szczupła wybrała idealną spódnicę podkreślającą jej szczupłe i długie nogi. Bralet który pasował na nią jak ulał. Buty, takie typowe zamszowe botki i białą torebkę. Cała kreacja ukazywała naprawdę pazura którego miała w sobie Ariana. Te dzikość, seksapil i idealną figurę.
Natomiast z ciuchami Rozalii było już trochę gorzej. Dziewczyna miała gust ale na takie okazje nigdy nie miała w co się ubrać a na jechanie na zakupy było już za późno. Przeszukała wszystkie 4 walizki i nie miała swoim zdaniem za dużego wyboru. Ostatecznie włożyła swoją ulubioną skórzaną spódnicę podkreślającą jej naprawdę perfekcyjne biodra i czarny bralet który idealnie leżał na jej talii. Do tego odpowiedniego obuwie czyli pasujące, ulubione botki z ćwiekami w których wydawała się nieco wyższa niż była.  
Dziewczyny będące już gotowe ruszyły w kierunku klubu. 
**********
- Marco chodź już.- powiedział Łukasz pukając do drzwi swojego kolegi. 
- Już.- blondyn otworzył drzwi i spojrzał na strój swojego kolegi. 
- Zajebista marynarka.- powiedział Łukasz patrząc na strój kolegi. 
- Dziena. Gdzie kupiłeś te spodnie ?- Reus wskazał na strój kolegi.- Muszę sobie takie kupić. 
- Pokaże ci. A teraz chodź.- Polak otworzył drzwi wejściowe do swojego mieszkania. 
- Gdzie ci się tak śpieszy ??- Marco wyszedł za drzwi po czym Łukasz zamknął je na klucz. 
- Jak dojedziemy to się przekonasz. Tylko błagam nie odpal niczego głupiego.- powiedział Polak i powędrowali w kierunku samochodu. 
Na miejsce dojechali taksówką gdyż obaj stwierdzili że tego wieczora muszą trochę zabalować. Klub niby zwykły, przeciętny ale jak każdy musiał się czymś wyróżniać. Reus jako pierwszy wszedł do klubu, rozejrzał się po czym od razu powędrował w kierunku parkietu, złapał pierwszą lepszą dziewczynę i zaczął z nią tańczyć. Łukasz natomiast rozglądał się w koło, a kiedy nie dostrzegł tego czego szukał po prostu powędrował w kierunku lady z drinkami. Rozglądał się i aż w końcu zobaczył je. Obie prezentowały się nienagannie. Odstawił drinka i powędrował w ich kierunku. Na drodze stawali mu ludzie ale on ich mijał ze spokojem i uśmiechem na twarzy. 
- Hej.- powiedział podchodząc do obydwu. Obie były fakt co fakt ubrane na czarno ale różniły się wszystkim. Obie były pełne wdzięku a zarazem seksapilu którym nie pogardziłaby żadna kobieta. 
- Hej.- powiedziała najpierw ta nieco niższa ale bardziej sympatyczna o rudych włosach. 
- Cześć.- następnie odezwała się ta wyższa, w ogóle nie przypominała mu jego żony. 
- Stawiam wam obu drinka ale w zamian żądam abyście spędziły ze mną cały wieczór.- powiedział Łukasz do Rose i Ariany które stały przed nim. 
- Jeden drink to chyba za mało.- powiedziała Rose ze złowieszczym uśmiechem patrząc na koleżankę. 
- Jakbym powiedział że kilka to dziwnie by to zabrzmiało.- powiedział cały czas uśmiechnięty i wzrokiem szukał Marco. 
- Szukasz kogoś ??- Ariana zaczęła się również rozglądać. 
- Kolegi. Może później się znajdzie. Zapraszam.- powiedział i wskazał ręką ladę. 
- Ja zaraz do was dojdę.- powiedziała Rozalia i ruszyła w przeciwnym kierunku czyli parkietu. Podziwiała wszystko i patrzyła na wszystkich. Nie mogła uwierzyć że znowu może być tu gdzie jest, w normalnym świecie, z normalnymi ludźmi. Cieszyła się każdą chwilą którą spędziła teraz, tutaj. Szła przed siebie gdy nagle wpadł na nią jakiś koleś a ona się przewróciła na innego. Oboje teraz leżeli na podłodze, lekko oszołomiony ale szybko się otrząsnął i wstał. Następnie podał jej swoją rękę i ta również wstała. 
- Przepraszam.- powiedziała stając na przeciwko niego. 
- Nic ci nie jest ?? - zapytał blondyn o brązowych oczach patrząc na nią z troskliwym wzrokiem. 
- Nie w porządku. A tobie ?? Bo chyba to ja na ciebie poleciałam.- Rose spojrzała na niego i aż zatkało jej dech w piersiach. Miał takie śliczne włosy, pięknie ułożone oczy i ten uśmiech mówiący tak mało.
- Jest okej.- powiedział.- Jestem Marco. 
- Rose.- nie mogła oderwać od niego wzroku. 
- Piękne imię.- powiedział i również nie mógł oderwać od niej wzroku. Ten łagodny uśmiech, te śliczne oczy, ta twarz anioła, te piękne jasne włosy. - Zatańczysz ??- zapytał w końcu po dłuższej ciszy. 
- Chętnie.- powiedziała Rozalia i powędrowała z nim na parkiet. Najpierw każde z nich lekko balansowało i wykonywało swoje ruchy ale potem gdy oboje trochę się rozluźnili noc zaczęła się zmieniać w coś magicznego, coś co każdy chciały przeżyć.......
C. D. N 

Rozdział będzie się ukazywał co 3 tygodnie w weekend. Ponieważ mam 2 blogi i każdy muszę w jakiś sposób ogarnąć postanowiłam że rozdział do każdego z nich będę wrzucała w takim odstępie. :) 
Przepraszam ale teraz zaczyna się liga, szkoła, treningi a ja że jestem fakt co fakt w drugiej gimnazjum to mam jeszcze dodatkowe rzeczy i tak dalej. Mam nadzieję że nie zapomnicie o mnie i o moim blogu. 
POZDRAWIAM I CAŁUJE <3

Info.

Serdecznie zapraszam na dwa moje pozostałe blogi :)
Czas zacząć żyć na nowo.
 Damskie Życie w męskim Świecie Borussii Dortmund
Mam nadzieję że blog się wam spodoba. Życzę miłego czytania :) 

Rozdział 1

By­wają w życiu chwi­le, których ból da­je się zmie­rzyć do­piero po je­go przeżyciu, i wówczas dzi­wi nas, iż zdołaliśmy go znieść.

Siedziała cicho na swoim starym zakurzonym łóżku, w koncie gdzie na dobrą sprawę wcale nie było jej widać. Głowę miała opartą o kolana, twarz była mokra od łez. Nie wiadomo dla czego płakała. Wszystko ostatnio tak na nią działało, jakiś uśmiech, dobre słowo, smutna mina, jakiekolwiek wspomnienie o bólu, wszystko. Chciała zniknąć z tego świata, chciała spowodować że jak to anioł na ziemi, pocierpi i tak po prostu odejdzie. Nikt nie wiedział co się z nią dzieje, nawet najlepsza przyjaciółka Ariana.
- Rose...- spojrzała na nią i dotknęła jej ramienia.
- Nie mam siły.- odrzekła z powrotem wracając do pierwotnej postaci.
- Porozmawiaj ze mną. Proszę.- Ariana usiadła na łóżku i zaczęła się bardziej wpatrywać w przyjaciółkę.
- O czym chcesz rozmawiać ??- zapytała unosząc wzrok ponad kolana.
- O tym co cię gnębi ?? Proszę.- odpowiedziała poprawiając swoją czarno niebieską grzywkę.
- Nie mam siły już do tego miejsca. Chcę stąd uciec. Jak najdalej.- odrzekła i spojrzała przez okno w swoim "więzieniu" bo właśnie tak nazywała swój pokój w zakładzie. W sumie nie wiele się to różni od zwykłego, najzwyklejszego więzienia. Banda wariatów w zamkniętej klatce. Tak to można nazwać.
- Poczekaj jeszcze te dwa dni. Zaraz wychodzimy. Znajdziemy coś razem.- Ariana podeszła do niej i objęła ją od tyłu.
- Masz racje. Dwa dni. Ja tak strasznie chcę być już tam. Gdzieś tam daleko. Chcę w końcu wrócić do normalnego świata. Chcę być normalna jak reszta zwykłych, najzwyklejszych dziewczyn. Chcę mieć chłopaka, spełniać marzenia. To wszystko można spełnić ale nie w tym miejscu.- stała cały czas przy oknie, patrzyła na wszystko znajdujące się za nim. Na księżyc na niebie, na gwiazdy, na światła znajdujące się w pobliskim parku. Wszystko chciała poznać na nowo.
Nastał wieczór, w zakładzie było cicho z resztą jak co noc. Od czasu do czasu było słychać krzyk kogokolwiek, oznaczało to że albo miał koszmar albo coś sobie zrobił. Dla Rose było to już życiem codziennym. Wszystko to było całym jej życiem. Gdy Ariana już spała, ona siedziała na swoim łóżku, patrzyła na księżyc który akurat miał dzisiaj pełnie. Ukradkiem patrzyła na swoje ręce. Całe poharatane, ślady po żyletce. Nie wyglądało to jakoś pięknie, ale ona nie zwracała na to zbytnio uwagi. Przypominała sobie chwilę z dzieciństwa, za czasów gdy jeszcze żył jej tata. Codziennie była uśmiechnięta, była szczęśliwa, ale po śmierci ojca nastało piekło. Jej matka która traktowała ją jak służącą, to wszystko......tego normalny człowiek by nie wytrzymał..żaden nawet ten najsilniejszy. Ale ona dała radę, sprzątała, gotowała, prała...a to wszystko robiło 10 letnie dziecko. Potem nastał okres buntu, to wszystko było nie do wytrzymania. W końcu po 4 latach wylądowała tutaj. Jej matka przekupiła lekarzy i wyszło jak wyszło......została tutaj w tym okrutnym miejscu.
- Czemu nie śpisz ??- zapytała Ariana patrząc na Rozalię.
- Nie dam rady. Nie w tym miejscu.- odpowiedziała wstając z łóżka.
- Będzie dobrze. Chodź do mnie.- Ariana podeszła do niej i ją przytuliła.
- Myślisz ??
- Ja nie myślę ja to wiem.- ścisnęła ją mocniej i przeczesała ręką włosy.
- Myślenie nie jest twoją mocną stroną.- powiedziała Rose do przyjaciółki z wrednym uśmieszkiem.
- Humorek ci się poprawił ??- Ariana puściła ją i spojrzała na jej uśmiech.
- Może troszeczkę.
- Damy radę. We dwie.- Ariana uśmiechnęła się do niej.
- Mam nadzieję że masz rację.- powiedziała Rose po czym zasiadła na swoim łóżku.
 ************** 
- Reus ogarnij się.- krzyknął Mario z drugiego końca szatni.
Znowu to samo, kłótnia o kolejną dziewczynę która jest tylko po to aby się nią zabawić. Odprowadzał przyjaciela wzrokiem, a potem schował twarz w dłoniach. Jego życie od ostatniego czasu wygląda cały czas tak samo. Dziewczyny, treningi, dom, impreza, dziewczyny, treningi ,dom, impreza. I tak samo od jakiegoś czasu. Wkurzył się, kopnął swoją torbę którą miał pod nogami. Wrzasnął a następnie oparł się o ścianę. Na jego twarzy można było zauważyć malutkie kropelki, z jego oczu płynęły łzy. Zamiast stać się silniejszy stał się bardziej osłabiony. Nie wiadomo było za bardzo co odczuwa. Był zamknięty w sobie, nikt nie wiedział co się z nim dzieje. Nikt się nim nie interesował. Dla niektórych było ważne tylko czy zagra dobry mecz nic więcej. Mario próbował ale nie dawał rady. Oparty o ścianę, zsunął się na ziemię tylko po to aby zamknąć oczy i oprzeć czoło o kolana. Przypomniał sobie wszystko z ostatnich miesięcy, wszystko. Każda dziewczynę która była tylko zabawkę. Każdy trening, każdą chwilę w której próbował sobie zrobić krzywdę. Z każdym dniem było coraz gorzej. Był gotowy odebrać sobie życie, ale wiedział że nie może bo był za bardzo potrzebny kolegom z drużyny. Tylko piłka i Borussia trzymały go jeszcze przy życiu. Odkąd dowiedział się że jest adoptowany, odkąd dziewczyna zerwała z nim dla innego....to wszystko dobijało go jeszcze bardziej. W końcu podniósł się, wziął do ręki kopniętą przez siebie torbę i wybiegł z szatni. Nie kierował się ku wyjściu, wręcz przeciwnie, kierował się na samą górę Signal Iduna Park, na dach. Było już dawno po północy mimo to, nie zwracał uwagi na czas. Gdy już był na samej górze, torbę rzucił nawet sam nie wie gdzie, usiadł na skraju dachu i wpatrywał się w niebo i w dal. Księżyc oświecał wszystko i niesamowite miasto jakim jest Dortmund i SiP.
- Co się ze mną dzieje ??- powiedział sam do siebie, tak po prostu. Nic nie było w stanie spowodować że poczuł by się lepiej. Ani seks z jakąś mega piękną modelką, ani alkohol który ostatnio coraz częściej gościł w jego organizmie. Położył się na betonie, tak normalnie zwyczajnie. Patrzył w niebo które było pełne gwiazd i pełni księżyca. Nie wyglądało to jakoś szczególnie ale wiedział że to go troszeczkę odpręży. Patrzył w górę i zastanawiał się jak to jest tam być, jak to jest być w niebie. Czy to tak samo boli jak życie na ziemi ?? Czy to jest tak samo tu jak i tam ??
******************
Nastał kolejny dzień. Siedziała na swoim łóżku i czekała aż lekarz przyjdzie aby zabrać ją na kolejną terapię. Siedząc na łóżku wymyślała o wiele lepsze terapie niż którykolwiek z tych lekarzy. Siedząc tylko w szpitalnym pokoju doświadczyła więcej niż jakakolwiek normalna dziewczyna. Przeżyła trzy razy więcej ból, musiała być bardziej wytrzymała, bardziej twardsza....a to wcale nie jest proste. Nastała godzina 10 i do drzwi zapukał lekarz.
- Gotowa na swoją ostatnią terapie ??- zapytał spoglądając w jej stronę.
- Ostatni dzień bycia tutaj, a jutro moje 18 urodziny.- Rose wstała z łóżka, wyminęła go i poszła tam gdzie odbyć miała się jej ostatnia rozmowa.  W sali była już cała reszta osób chorych, i oczywiście Ariana która wylądowała w ośrodku tylko dlatego że chciała zrobić krzywdę swojemu rok młodszemu bratu.
- Cześć.- powiedziała czarno włosa przyjaciółka.
- Hej. - Rose usiadła koło niej i z uśmiechem obserwowała to co miała doświadczyć po raz ostatni.
Rozmowa jak zwykle dotyczyła naszych problemów....tego wszystkiego co doświadczamy na co dzień. Chęci zrobienia sobie albo któremuś z naszych bliskich, krzywdy. Oczywiście nie odbyło by się to bez doktora Zalewskiego który ubóstwia nam tłumaczyć to wszystko. Siedzieli wszyscy i dokładnie słuchali wykładu gdy nagle do sali wszedł dyrektor zakładu.
- Pani Rozalia Fray i pani Ariana Flynn proszone są do mojego gabinetu.- wskazał na nie i wyszedł z sali. Dziewczyny szybko wzięły swoje rzeczy i tak normalnie wyszły z sali. Powędrowały do gabinetu dyrektora. Większość to miejsce przerażało ale nie dziewczyny. Gabinet był normalny tak jak dyrektora podstawówki czy gimnazjum. Taki zwyczajny. 
- Pewnie obie panie zastanawiają się po co je wezwałem......a więc chodzi o to że możecie nasz zakład opuścić dzisiaj, nie jutro a w dniu dzisiejszym....
- Naprawdę ???- Ariana była zaskoczona z resztą tak samo jak jej towarzyszka. 
- Na start dostaniecie 40 tysięcy. Na nowe mieszkanie, ubrania i tego typu rzeczy. Więcej nie możemy wam niestety dać. Jesteście obie pełnoletnie, ale nie ma cię do kogo się zwrócić dlatego zadecydowaliśmy że damy wam pieniądze na lepszy start.- zadeklarował dyrektor uśmiechając się do naszej dwójki. 
- I możemy opuścić ośrodek, już za chwilę ?? Zaraz ?!- zapytała podekscytowana Ariana. 
- Tak. Już samochód czeka, i zawiezie was tam gdzie zechcecie. Na razie proponuje na jakieś zakupy, a potem poszukajcie jakiegoś lokum aby się przespać.- dyrektor uśmiechnął się w naszym kierunku.- Wasze rzeczy są już spakowane. Mam nadzieję że dacie sobie radę. Powodzenia.- dodał otwierając szerzej drzwi. 
- Dziękuje i do widzenia.- powiedziała Ariana a Rose nic nie mówiąc tylko uśmiechała się w kierunku mężczyzny.Następnie obie wyszły z pomieszczenia i udały się w kierunku wyjścia z zakładu. 
- Ja w to nie wierze...- Ariana nie wierzyła w to co się obecnie dzieje. Rose też nie wierzyła. Nie sądziła że dopiero po 4 latach uda jej się wyrwać z tego powalonego świata. Zawsze marzyła o tym aby w końcu wyjść i już tam nie wracać. Dużo czasu minęło i w końcu się udało. Nowe życie...nowa historia. 
***********************************************
Reus wszedł do swojego domu. Rzucił torbę tam gdzie zawsze i tak zwyczajnie poszedł do salonu tylko po to aby wypić następną szklankę whisky. 
- Już wróciłeś idioto....-usłyszał głos swojego brata. 
- Zamknij się bo cię stąd wywalę.- Reus powiedział spokojnym głosem nalewając sobie trunku. 
- Nie byłbym tego taki pewien.- powiedział Jace patrząc na brata. 
- Gdyby nie ja, już dawno wylądowałbyś w jakimś przytułku dla bezdomnych więc do cholery odwal się ode mnie. Ciesz się moim pieniędzmi i daj mi w końcu spokój.- Marco spojrzał na niego ze złością w oczach. 
- Jak chcesz, ale mógłbyś spojrzeć na siebie. Popatrz co ze sobą zrobiłeś.- krzyknął Jace a następnie uciekł na górę do swojej sypialni. Marco został sam w salonie. Odłożył szklankę i powędrował spokojnym krokiem do łazienki. Podszedł do ogromnego lustra i spojrzał sam na siebie. Jace miał racje, zmienił się. Właśnie w tym momencie zrozumiał o co wszystkim chodzi. Zbladł, ma sińce pod oczami. W ogóle się nie uśmiecha. To nie jest ten sam Marco Reus którym był parę miesięcy temu. Walnął ręką w ścianę a następnie wyszedł z łazienki. Poszedł do garażu w którym miał ogromny worek treningowy. Włączył na fula muzykę w samochodzie i zaczął walić w worek. Na siłę, nie przestawał. Wyładowywał się na tym. W garażu spędził z półtorej godziny, cały czas waląc w worek. Skóra trochę poschodziła mu z palców. Tak po prostu musiał się na czymś wyładować. Z bólem rąk powędrował do swojej sypialni. Rzucił się na swoje wielkie czarne łóżko, schował twarz w poduszkę. Następnie obrócił się na drugą stronę i popatrzył w sufit. 
Czy ja naprawdę jestem tak cholernie do niczego ? Czy tak musi być ? Zastanawiał się w myślach. Leżał tak do godziny 23:30. Już miał się położyć gdy zadzwonił telefon. Na wyświetlaczu pokazało się zdjęcie Łukasza Piszczka. 
- Halo ??- przyłożył słuchawkę do ucha. 
- Cześć Marco.- Polak powiedział spokojnym głosem. 
- Co jest ??- zapytał Reus układając się na łóżku. 
- Jesteś zajęty w tym tygodniu ??- zapytał Piszczek. 
- Nie rozumiem pytania. O co chodzi ??
- Wyjeżdżam jutro do Polski bo mam sprawy do załatwienia i chciałem się spytać czy nie chciałbyś się wyrwać z Dortmundu razem ze mną. Skoczymy jutro na imprezę wieczorem do takiego mega zajebistego klubu i tak dalej. Będziemy w Warszawie. Masz ochotę ?? 
- Tylko we dwóch ?? 
- Tylko we dwóch. Bilet mam kupiony więc musisz się tylko spakować i jutro o 12 mamy wylot. 
- Okej. Raczej się wyrobię. Dzięki za telefon.
- Nie ma za co. Wpadnę jutro do ciebie około 11 okej ?? 
- Pewnie wbijaj.- powiedział Reus a Piszczek się rozłączył. 
Marco cieszył się na wieść o wyjeździe. Zdjął z szafy walizkę i spakował wszystkie najpotrzebniejsze dla niego rzeczy a nie było ich za wiele. Ciuchy i rzeczy takie jak grzebień, szczoteczkę do zębów i tak dalej. Gdy już był gotowy położył się na swoim łóżku. Była 1:00 w nocy....obrócił się na lewą stronę i zasnął. 
***********************************************
Słońce było już ponad stolicą Polski. Na ulicach samochody gnały niczym konie na torze wyścigowym. W jednym z takich aut siedziała Rose wraz ze swoją przyjaciółką. Dziewczyna nie mogła napatrzeć się na Warszawę, zmieniła się i to naprawdę. Więcej aut gnających po ich ulicach, więcej ludzi przechadzających się chodnikiem. Zważając na porę jaka obecnie panowała w Polsce...a była to już późne lato naprawdę dużo osób przechadzało się jej ścieżkami. Rose zwracała uwagę na wszystko na ubiór każdego z ludzi...na drobne zmiany w pogodzie. Teraz dostrzegała wszystko na co nie zwracała uwagi w szpitalnym pokoju.
- Na co patrzysz ??- Ariana patrzyła na nią z uśmiechem.
- Na wszystko.- odparła Rozalia.
- Dzisiaj od razu jedziemy do hotelu a jutro wieczorem na imprezę już nawet wiem w jakim klubie.- powiedziała Ariana z wielką radością w głosie.
- Będziemy mieszkały w hotelu ?- zapytała zaskoczona Rose.
- Tak. Spokojnie to chwilowe. Niespodzianka będzie dopiero po jutrze.- podekscytowana Ariana zaczęła bawić się telefonem.
- Pomału zaczynam się ciebie bać.- Rose spojrzała na nią ale ta już nie zareagowała gdyż miała słuchawki w uszach.
Czasami mam wrażenie że rozmawiam sama ze sobą.- powiedziała Rose sama do siebie.- Chyba wtedy rozmawiam z kimś na swoim poziomie.- dodała w myślach. Dalej już jechały w myśleniu. Minęło jeszcze z 20 minut zanim zatrzymały się pod hotelem. Wysiadły wzięły swoje bagaże i ruszyły do recepcji.
- Dobry wieczór.- powiedziała Ariana dziwnie miłym tonem. To było zaskakujące jak na charakter dziewczyny.
- Dobry wieczór. W czym mogę pomóc ??- usłyszany głos dobiegał od blondynki siedzącej za biurkiem.
- Rezerwacja na panią Rozalie Fray i panią Ariane Flynn.- Ariana odparowała z pewnością siebie. 
- Tak. Pokój 12. Proszę kluczyki. Wszystko jest w pokoju.- uśmiechnęła się i wróciła do swoich zajęć. 
Dziewczyny wzięły swoje bagaże i powędrowały do pokoju. Obie szły w ciszy ale na twarzy większy optymizm było widać u Ariany. Rose miała na twarzy wymalowaną obojętność ale i jednocześnie ciekawość do otaczającego ją świata.......
C.D.N

Prolog.

Rose jest 18 latkom po przejściach. Z wyglądu przypomina zwykłą, normalną dziewczynę, ale ma niezwykle trudne życie. W wieku 14 lat wylądowała w zakładzie psychiatrycznym. Nie była chora psychicznie, jej matka wmówiła lekarzom że mieszka z wariatką tylko po to aby wyjechać ze swoim nowym chłopakiem za granicę. Rose, nie ma ojca, umarł na raka gdy miała 5 lat. Od tamtej pory nie miała na kogo liczyć. Matka nienawidziła jej od dnia narodzin, była jej balastem. Gdy tylko natrafiła się okazja, pozbyła się jej jak starych butów, wywaliła za bruk. Do 18 roku życia Rose była w psychiatryku, ale przez te 4 lata, zmieniała się do niepoznania. Stwardniała, i stała się bardziej stanowcza. Zwłaszcza jeśli chodzi o rodzinę. Jej jedynym wsparciem jest jej przyjaciółka Ariana. Poznały się w psychiatryku i od tamtej pory są nie rozłączne. Z czasem wszystko się zmieni zwłaszcza ich życie, nowe związki, nowe miasto, mieszkanie, wszystko bez wyjątków.

Marco jest 25 letnim piłkarzem. Ma na świecie ogromną ilość fanów, wszyscy go kochają, za jego grę, poświęcenie i  to co robi na boisku. Za wszystko, ale nie za to jaki jest naprawdę. Życie rozpieszczało go w każdym calu, matki nie miał, a ojciec, milioner...dawał mu wszystko czego sobie zażyczył prócz uczucia. Jedyną bliską mu osobą był jego opiekun, który do 18 roku życia biegał za nim, pomagał mu, wspierał i traktował poważnie. Marco nie przeszkadzało to że stawał się z każdym dniem co raz to zimniejszy, nie potrafił pochwalić nikogo. Stał się twardym, zimnym egoistą. W drużynie był nawet lubiany, ale dlatego że go poznali. Nie wszyscy go kochają, ale są też tacy którzy go rozumieją. A to jest również bardzo ważne. Reus nie nauczył się okazywania uczuć, krył je w sobie, miał je strasznie głęboko ukryte, i starał się nikomu nie pokazywać jaki jest naprawdę. Z czasem to się zmieni, nauczy się o życiu więcej niż wiedział dotychczas.

Bohaterowie.

Rozalia "Rose" Fray -18 latka. Obecnie mieszka w Warszawie a następnie w Dortmundzie. Bardzo twardy charakter ale jest naprawdę silna, zwłaszcza po tym jak urządziło ją życie. Nie poddaje się łatwo, ale jeszcze nic nie nauczyło jej walczyć. Mądra, sympatyczna ale bardzo nie ufna.

Marco Reus- 25 letni. Mieszka w Dortmundzie. Piłkarz w Borussii Dortmund. Chłopak z mega trudny charakter. Dla niego nie liczą się uczucia innych, w jakimś tam stopniu potrafi być delikatny, ale tylko dla tych na którym najbardziej mu zależy. Nie można powiedzieć że nie ma uczuć, ale bardzo trudno je okazuje.

 

Ariana Flynn - 19 letnia. Obecnie mieszka w Warszawie a następnie w Dortmundzie. Miła, sympatyczna ale pyskata i strasznie nie ufna. W swoim życiu przeżyła katastrofę związaną z rodzicami. Nie można powiedzieć że nie jest twardą dziewczyną ale ma uczucia. Najlepsza i jedyna przyjaciółka Rozalii. 

No i oczywiście inni piłkarze Borussii Dortmund, ale nie tylko. :)